Καταρράκτες Δρυμώνας - Ξηρό όρος
Δημοσιεύτηκε: Τρί 10 Σεπ 2013, 11:43
Το ΠΣΚ που μας πέρασε η σύζυγος με έπεισε να πάμε για μπανάκι στις Ροβιές στη Βόρεια Εύβοια. Το Σάββατο το πρωί όμως, λίγο η συννεφιά λίγο η αλμύρα, αποφασίσαμε να μη πάμε για μπάνιο αλλά να δούμε κανένα άλλο αξιοθέατο της περιοχής. Ρωτήσαμε και μας είπαν για τους καταρράκτες της Δρυμώνας. Και το αποφασίσαμε. Για να παμε στη Δρυμώνα πήραμε το δρόμο για το μοναστήρι του Όσιου Δαυίδ και αφού περάσαμε το μοναστήρι και το χωριό της Δρυμώνας φτάσαμε στους καταρράκτες. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος για αναψυχή και διασχίζεται από ένα σύντομο μονοπάτι που ξεκινάει από την άσφαλτο λίγο πάνω από παιδική χαρά και χώρο αναψυχής και ξανακαταλήγει λίγο πιο πάνω στην άσφαλτο δίπλα σε αναψυκτήριο και το κτίριο του Δασαρχείου. Το μονοπάτι είναι με καγκελάκια, γεφυράκια, παγκάκια και άλλες ξύλινες κατασκευές που πρέπει να στοίχισαν πανάκριβα αλλά τώρα πια είναι μισοσάπιες και κάποιες και επικίνδυνες. Ο χώρος πάντως παραμένει ωραίος αν και οι καταρράκτες δεν υπήρχαν στις αρχές Σεπτέμβρη που πήγαμε εμείς. Μόνο δύο λιμνούλες και ένα ρυάκι που τις τροφοδοτούσε.Αυτά για τους καταρράκτες.
Όταν ξαναβγήκαμε στην άσφαλτο κοντά στο κτίριο του Δασαρχείου είδαμε στην άλλη μεριά του δρόμου ξεκίνημα μονοπατιού με σκαλάκια και μια ταμπέλα που έλεγε ότι το μονοπάτι οδηγούσε στο «Ξηρό όρος». Ούτε ήξερα ότι υπήρχε τέτοιο βουνο. Δεν θέλαμε και πολύ να το αποφασίσουμε. Είχα και το gps στο αμάξι για να καταγράψω τη διαδρομή. Το μονοπάτι ξεκινάει από τα 650 μ. περίπου και κινείται μέσα σε όμορφο ελατόδασος. Στην αρχή είναι κι αυτό διαμορφωμένο με ξύλινα κάγκελα, γεφυράκια, κλπ. Είναι όπως καταλαβαίνετε σαφέστατο και καλά σηματοδοτημένο. Μετά από 15’ περίπου φτάνουμε σε χωματόδρομο και τον ακολουθούμε προς τα αριστερά για 250 μ. περίπου. Ξαναπαίρνουμε το μονοπάτι προς τα δεξιά και σε 5’ περίπου φτάσαμε σε πλάτωμα με διαμορφωμένο χώρο αναψυχής, με κούνιες και τραπέζια, δίπλα σε δρόμο. Το μονοπάτι δεν ακολουθεί το δρόμο αλλά στρίβει δεξιά και συνεχίζει να κινείται ανηφορικά μέσα στο όμορφο ελατόδασος. Σε 45’ περίπου βγήκαμε στη γυμνή κορυφογραμμή και την ακολουθήσαμε (για πολύ λίγο) μέχρι την κορυφή (990μ.) με το κολωνάκι και την όμορφη θέα από τον Ευβοϊκό μέχρι το Αιγαίο και από το Καντήλι και τη Δίρφη μέχρι το Πήλιο και τον Άθω. Δεν κάναμε πάνω από 1:15’ πολύ τεμπέλικης και πολύ όμορφης διαδρομής για να φτάσουμε στη κορυφή.
Γυρνώντας σπίτι βρήκα στο ίντερνετ μια περιγραφή της ανάβασης που λέει ότι η διαδρομή ακολουθεί για αρκετή ώρα ένα δασικό δρόμο που χρησιμοποιείται από υλοτόμους. Εμείς τέτοιο δρόμο δεν βρήκαμε και η πολύ καλά σηματοδοτημένη διαδρομή που ακολουθήσαμε, κινείται στο μεγαλύτερο μέρος της σε όμορφο μονοπάτι μέσα στο ελατόδασος.
Όταν ξαναβγήκαμε στην άσφαλτο κοντά στο κτίριο του Δασαρχείου είδαμε στην άλλη μεριά του δρόμου ξεκίνημα μονοπατιού με σκαλάκια και μια ταμπέλα που έλεγε ότι το μονοπάτι οδηγούσε στο «Ξηρό όρος». Ούτε ήξερα ότι υπήρχε τέτοιο βουνο. Δεν θέλαμε και πολύ να το αποφασίσουμε. Είχα και το gps στο αμάξι για να καταγράψω τη διαδρομή. Το μονοπάτι ξεκινάει από τα 650 μ. περίπου και κινείται μέσα σε όμορφο ελατόδασος. Στην αρχή είναι κι αυτό διαμορφωμένο με ξύλινα κάγκελα, γεφυράκια, κλπ. Είναι όπως καταλαβαίνετε σαφέστατο και καλά σηματοδοτημένο. Μετά από 15’ περίπου φτάνουμε σε χωματόδρομο και τον ακολουθούμε προς τα αριστερά για 250 μ. περίπου. Ξαναπαίρνουμε το μονοπάτι προς τα δεξιά και σε 5’ περίπου φτάσαμε σε πλάτωμα με διαμορφωμένο χώρο αναψυχής, με κούνιες και τραπέζια, δίπλα σε δρόμο. Το μονοπάτι δεν ακολουθεί το δρόμο αλλά στρίβει δεξιά και συνεχίζει να κινείται ανηφορικά μέσα στο όμορφο ελατόδασος. Σε 45’ περίπου βγήκαμε στη γυμνή κορυφογραμμή και την ακολουθήσαμε (για πολύ λίγο) μέχρι την κορυφή (990μ.) με το κολωνάκι και την όμορφη θέα από τον Ευβοϊκό μέχρι το Αιγαίο και από το Καντήλι και τη Δίρφη μέχρι το Πήλιο και τον Άθω. Δεν κάναμε πάνω από 1:15’ πολύ τεμπέλικης και πολύ όμορφης διαδρομής για να φτάσουμε στη κορυφή.
Γυρνώντας σπίτι βρήκα στο ίντερνετ μια περιγραφή της ανάβασης που λέει ότι η διαδρομή ακολουθεί για αρκετή ώρα ένα δασικό δρόμο που χρησιμοποιείται από υλοτόμους. Εμείς τέτοιο δρόμο δεν βρήκαμε και η πολύ καλά σηματοδοτημένη διαδρομή που ακολουθήσαμε, κινείται στο μεγαλύτερο μέρος της σε όμορφο μονοπάτι μέσα στο ελατόδασος.