Hellaspath :: Forum για την ορειβασία και το GPS

Μέχρι τώρα, έχω να το λέω, δεν έχω χάσει απολύτως τίποτα στο βουνό. Κάποια φορά μάλιστα, σε μια κυκλική διαδρομή διαπίστωσα οτι είχε φύγει η τάπα της μύτης του μπατόν. Μόλις επιστρέψαμε στην αφετηρία ξαναμπήκα στο μονοπάτι και στα πρώτα 200 μ βρήκα την τάπα !!

Ο κολλητός μου όμως είναι ακριβώς το αντίθετο και χάνει στο βουνό ότι μπορείς να φανταστείς. Από ταμπακιέρες με παρελκόμενα (αναπτήρες, στριφτήρια κλπ ) μέχρι τα πανάκριβα γυαλιά του.

Εσείς, τι εχετε χάσει στο βουνό ???( εκτός βέβαια απο το μυαλο σας, αυτό δεν μετράει )

το λουρι του σκυλου!

Το καπέλο και τα γυαλιά ηλίου.Βασικά δεν τα έχασα,τα έβγαλα και τα ξέχασα.Ωραίο θέμα.Να το έχουμε και αναζήτησης και ευρέσεως.Ίσως κάποιο αντικείμενο γυρίσει στο κάτοχο του.

Όσο αστείο και αν φαίνεται ξέχασα 2 φορές το εσώρουχό μου. Τη μια στο Αρκουδόρεμα και την άλλη στον Αώο. Έκανα μπάνιο με αυτό και μετά το έβγαλα να στεγνώσει και το ξέχασα
Ο φίλος μου ο Λάζαρος ξέχασε το φίλτρο πολώσεως στην κορυφή της Κουρούνας (Άγραφα) και ξανανέβηκε να το πάρει (εγώ δεν θα ξαναπήγαινα εκεί πάνω με τίποτα).
Στο Πίνοβο ξέχασα το πτυσσόμενο τρίποδο στη μάχη με τσομπανόσκυλα. Στην επιστροφή μετά 4 μέρες πέρασα και τον ξαναπήρα.

Φωτογραφική Μηχανή και ακόμα την κλαίω .
Ειμαι στο Άσκιο, το βουνό χιονισμένο αλλα με σφιχτό χιόνι, ο αέρας "Ανάστα ο κύριος". Με βρίσκουν στην κορυφή δυο φιλαράκια, μετά τα γνωστά "μάτσα μούτσα" τα φωτογραφίζω, δώσε την μηχανή να σε φωτογραφήσουμε και εμείς, (Τα παρελκόμενα επάνω μου σαν Κατσιβέλικο άλογο), λύνω την φωτογραφική μηχανή και την δίνω, στην συνέχεια φαίνεται ότι δεν την έδεσα καλα και κάπου έπεσε. Το απόγευμα στο σπίτι ψάχνω την φωτογραφική μηχανή δεν υπάρχει, ντύνομαι και τροχάδην για Άσκιο, φτάνω μέχρι τα 1800, πήρε να νυχτώνει και δεν συνέχισα. Στην επιστροφή συναντάω μια ομάδα από την σχολή χειμερινού βουνού από θεσσαλονικη, τους λέω την ιστορία μιας και την επομένη θα ανέβαιναν κορυφή. Την επομένη ντου πρωί πρωί για κορυφή, φτάνω πρώτος, η σχολή ακολουθεί, αλλα δύστυχος το βράδυ ο αέρας έκανε ανεμοσούρια και άλλαξε εντελώς το τοπίο. Εκείνη την χρονιά λοιπόν δεν υπήρχε αλλο βουνό, κάθε Σαββατοκύριακο εκεί αλλα δυστυχώς τίποτα.
Ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια έχω την ελπίδα ότι θα την βρω.

Από απώλειες άλλο τίποτα, τι να πρωτοθυμηθείς. Το πιο ακριβό μια καλή φωτογραφική και το πιο πολύτιμο, το σκύλο μου !!!

yannisdelta έγραψε:και το πιο πολύτιμο, το σκύλο μου !!!

Αυτό πως έγινε;Ακούγεται παράξενο.

loui έγραψε: Αυτό πως έγινε;Ακούγεται παράξενο.

Δεν είναι και πολύ παράξενο. Σε μια εκδρομή στο Χελμό, που τριγυρνούσε λιτός, απλώς δεν ξαναγύρισε !!!!

yannisdelta έγραψε: Δεν είναι και πολύ παράξενο. Σε μια εκδρομή στο Χελμό, που τριγυρνούσε λιτός, απλώς δεν ξαναγύρισε !!!!

Δεν είναι καθόλου παράξενο.
Θα αναρτήσω εδώ ένα απόσπασμα από το ημερολόγιό μου (επεξεργασμένο) για κάτι σχετικό, μια ανάβαση στα Πιέρια το Σεπτέμβρη του 1981:
Φτάσαμε στο Φλάμπουρο, το πατήσαμε και κινήσαμε για την επιστροφή. Μπροστά στα πόδια μας ανοιγόταν η τεράστια έκταση με τα βράχια. Ξαφνικά κάτι περίεργο τράβηξε την προσοχή μας. Κάτι μαύρο, ένας σκούρος όγκος φαινόταν να τρέχει και να σκαρφαλώνει ανάμεσα στα βράχια. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ούτε τι ήταν αυτό το πράγμα ούτε τι μέγεθος είχε γιατί ήταν μακριά, πολύ μακριά και εμφανίστηκε μόνο φευγαλέα. Κάποια στιγμή το χάσαμε από τα μάτια μας. Δεν είχαμε καιρό για συλλογισμούς και παρόμοιες πολυτέλειες. Έπρεπε να βιαστούμε γιατί πλάκωνε ομίχλη. Δεν θέλαμε να πάθουμε τα ίδια με το Βέρμιο. Η ομίχλη μας κυνηγούσε κατά πόδας. Ταχύναμε το βήμα μας και αρχίσαμε σχεδόν να τρέχουμε. Οι σάκοι είχαν μείνει στη σκηνή, στο καταφύγιο. Φτάσαμε στη δασωμένη πλαγιά την ώρα που η ομίχλη περνούσε πια ανάμεσά μας. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε ολοταχώς με πλάγια πηδηματάκια γιατί η κλίση ήταν μεγάλη. Οι πευκοβελόνες γλιστρούσαν επικίνδυνα και συχνά – πυκνά πέφταμε πάνω σε κορμούς δένδρων.
Σε λίγο βουτήξαμε μέσα στην ομίχλη σαν σε μπαμπάκι. Οι φιγούρες μας περνούσαν ανάμεσα από τα πεύκα σαν φαντάσματα. Χάνονταν και ξαναφαίνονταν σε ένα απόκοσμο τοπίο.
Κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι μας ακολουθούσε! Κάτι έτρεχε, κυλούσε στις πευκοβελόνες ακριβώς πίσω μας σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων. Είχα δει το The Thing, είχα διαβάσει Μπαλάνο και Νταίνικεν (must εκείνη την εποχή) και άρχισα να ανησυχώ.
Σταματήσαμε. Πήρα βαθιά ανάσα.
-Τι διάλος είναι αυτός που έρχεται; Ρώτησε ανήσυχος ο Λ.
-Λες να είναι αυτό που είδαμε ανάμεσα στα βράχια; Απάντησα στην ερώτησή του με ερώτηση.
-Δεν την κοπανάμε καλύτερα; πρότεινε χωρίς περιστροφές ο Α.
Τρέξαμε για λίγο ακόμα και το «πράγμα» εξακολουθούσε να έρχεται καταπάνω μας.
Βγήκαμε από το δάσος, κρυφτήκαμε πίσω από δυο τεράστια βράχια και περιμέναμε με κομμένη την ανάσα.
Ο θόρυβος μεγάλωνε και ξαφνικά ένας μικρός μαύρος όγκος βγήκε από την ομίχλη και έπεσε πάνω μας.
-Ένα κυνηγόσκυλο, ψιθύρισε έκπληκτος ο Λ.
Σκούπισα τον ιδρώτα που έτρεχε ποτάμι στο μέτωπό μου, στα μάτια μου.
Βάλαμε τα γέλια.
-Χάθηκε στις κορφές, μας είδε και μας ακολούθησε.
Ήταν πετσί και κόκαλο. Ποιος ξέρει πώς την έβγαζε πάνω στις κορφές.
Ετοιμαστήκαμε για την επιστροφή και πήραμε το δρόμο του γυρισμού με το σκύλο πίσω μας.
Στην πάνω Μηλιά, λίγο πριν από τις στάνες μας εγκατέλειψε.

yannisdelta έγραψε: Δεν είναι και πολύ παράξενο. Σε μια εκδρομή στο Χελμό, που τριγυρνούσε λιτός, απλώς δεν ξαναγύρισε !!!!

Να μιλάς σωστά λοιπόν. Δεν χάθηκε, την κοπάνησε!!!
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή ...

Δεν θέλω να χαλάσω την "γεύση" από την διήγηση του ahiako. Για το πώς χάνονται τα σκυλιά άλλη φορά.

pankan έγραψε: Να μιλάς σωστά λοιπόν. Δεν χάθηκε, την κοπάνησε!!!
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή ...

Την κοπάνησε; Μπορεί, αλλά δεν περνούσε κι άσχημα. Όλο στα βουνά τριγυρνούσε και αμολητή

Από μελέτες στο DNA των σκύλων, οι ειδικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλοι οι σκύλοι (όλες οι ράτσες) προέρχονται από κάποιο λύκο που εξημερώθηκε πριν 15000 χρόνια κάπου στην κεντρική Ασία.
Στα χρόνια που πέρασαν οι σκύλοι χάσανε την ικανότητα να κυνηγούν και να ζουν στη φύση όπως οι λύκοι. Εξαρτώνται από των άνθρωπο. Μέχρι τώρα δεν έχουν καταγραφεί σκύλοι να ζουν και να πολλαπλασιάζονται μακριά από ανθρώπους. Αυτοί που φαινομενικά φαίνονται ότι ζουν ελεύθεροι, στην πραγματικότητα βρίσκουν την τροφή τους είτε σε σκουπίδια, είτε την <κλέβουν> από ανθρώπινες δραστηριότητες (π.χ. κτηνοτροφία).
Επομένως και κάτι κινηματογραφικές ταινίες που έχουν γυριστεί και δείχνουν σκύλους να ζουν ελεύθεροι σαν τους λύκους, είναι επιστημονική φαντασία.

Χαμένα κυνηγόσκυλα έχω συναντήσει μέσα σε δασικά μονοπάτια.Αυτά συνήθως παρασύρονται από το θήραμα,απομακρύνονται και αποπροσανατολίζονται.Δυστυχώς δεν ακολουθούν πάντα,ώστε να οδηγηθούν έκτος δάσους.Έμαθα ότι κάποιες φυλές,μεταξύ αυτών και τα χάσκυ,έχουν τάσεις φυγής,που απορρέει από την ανάγκη για περιπλάνηση.

και εγω το χασκι μου καπως ετσι το εχασα. τα εχει αυτα η ρατσα αυτη. τασης φυγης. σε καταλαβαινω φιλε απολυτα

Μια φορά είχα χάσει για μια μέρα ενα παλιό fleece.To είχα ξεχάσει πάνω σε ενα βράχο και το ξαναβρήκα την επόμενη μέρα.Τις προάλλες έχασα στο Σμόλικα τη θήκη της φωτογραφικής μηχανής(ευτυχώς μόνο τη θήκη).

jtj έγραψε:και εγω το χασκι μου καπως ετσι το εχασα. τα εχει αυτα η ρατσα αυτη. τασης φυγης. σε καταλαβαινω φιλε απολυτα

Άσχετο αλλά σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό να πάρω χάσκεϋ αν μπορείς απήντησε μου
Το είχες σε διαμέρισμα ( εγώ ζω σε διαμέρισμα ) και αν ναι, το σκυλί ταλαιπωρούνταν ?
Μαδάει το τρίχωμα μία φορά το χρόνο ή συνέχεια ?
Το καλοκαίρι ο σκύλος έχει πρόβλημα με την ζέστη στην Ελλάδα ή μύθος ?
Θα ξανά έπαιρνες χάσκεϋ ?
Η εμπειρία μου με σκύλο ήταν στο πατρικό μου( με αυλή) ένα αρσενικό μπόξερ υπάκουο, φύλακας, με κοντό τρίχωμα και σκέφτομαι μην φάω βρίκη…!!!

σε ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Δεν έχω ιδέα από σκυλιά. Είμαι από μικρός με τις γάτες.
Πάντως το καλοκαίρι στη Βοβούσα ήταν 10 σκυλιά λυτά και ένα χάσκι δεμένο. Ρώτησα και μου είπαν ότι φεύγουν.