Ξυλόσκαλο Ομαλού-Αγία Ρουμέλη,(φαράγγι Σαμαριάς)
Δημοσιεύτηκε: Πέμ 03 Οκτ 2013, 22:31
Το φαράγγι της Σαμαριάς δεν χρειάζεται πιστεύω συστάσεις ούτε λεπτομερείς περιγραφές της διάσχισης ή της προσέγγισης αυτού, άλλωστε μαζί με τα Μινωικά ανάκτορα ίσως να αποτελούν και τον ισχυρότερο τουριστικό πόλο έλξης στο νησί. Βέβαια, δεν σας κρύβω ότι ακόμα γνωρίζω ντόπιους που δεν το έχουν διαβεί ποτέ πράγμα που μου φαίνεται πολύ παράξενο ειδικά όταν βλέπω ξένους περιπατητές να έρχονται από την άκρη του κόσμου και να το διασχίζουν πολλές φορές κουτσαίνοντας. Πάντα πολύβουο εξαιτίας των καθημερινών εκατοντάδων (ίσως και χιλιάδων) επισκεπτών άλλα πάντα πανέμορφο και γοητευτικό. Επίσημα ονομάζεται Εθνικός Δρυμός Σαμαριάς και καλύπτει σχεδόν το σύνολο των Λευκών Ορέων, οι ντόπιοι το αποκαλούν απλά «ο φάραγγας ». Το μήκος της διαδρομής που έχει να διανύσει ο πεζοπόρος αγγίζει τα 18 χλμ γεγονός που δίνει στο φαράγγι των χαρακτηρισμό του μεγαλυτέρου στην Ευρώπη. Πολλοί άνθρωποι το διασχίζουν από τουριστική περιέργεια, άλλοι από φυσιολατρικό ενδιαφέρον άλλοι πάλι σπρώχνονται από τις ορειβατικές τους ανησυχίες και το διαβαίνουν ανάποδα. Όπως και να έχει, για μένα η πεζοπορία μέσα στον φάραγγα είναι ένα είδος προσκυνήματος στην θεά φύση.
Φέτος η παρέα μας ήταν αμιγώς «ορειβατική», και περιελάμβανε εκτός από 2 παιδιά 11 χρόνων (τα οποία ξεχύθηκαν μπροστά, είδαμε και πάθαμε να τα κρατάμε κοντά μας) και την γυναίκα μου η οποία είχε δηλώσει το μακρινό 1989 στην πρώτη μας τότε διάσχιση ότι ρίχνει «μαύρη» πέτρα πίσω της. Μια εικοσιπενταριά χρόνια αργότερα, στο φέρυ της επιστροφής προς Σούγια την ρώτησα πώς της φάνηκε το φαράγγι. Η απάντηση της κυράς που γκρινιάζει πάντα γιατί τις Κυριακές παίρνω τα βουνά και τα λαγκάδια ήταν «πότε θα πάμε ορέ στην Αγία Ειρήνη ;;!!!». Χρειαστήκαμε κάτι παραπάνω από 7 ώρες για να βγάλουμε την διαδρομή, λίγο ακόμα και θα μας κλείνανε μέσα για το βράδυ αποτέλεσμα της βαθιάς «κατάνυξης» που είχαμε περιπέσει στην πορεία άλλα και των εκατοντάδων φωτογραφιών που συλλέξαμε. Ισα που προλάβαμε στο τέλος να κάνουμε την καθιερωμένη βουτιά στο Λιβυκό πέλαγος. Κάθε φορά που κάνω αυτή την στράτα μου αρέσει και περισσότερο από την προηγούμενη.
Στο λεωφορείο της επιστροφής αργότερα, στα μάτια όλων, πίσω από την κούραση έβλεπα την γαλήνη.
«Η επαφή με την φύση είναι πολυσήμαντη. Η φύση είναι αυτή που μας σηκώνει στην πλάτη της, σε όλη μας την ζωή, αυτή μας τρέφει με τα πλούσια στέρνα της, και πάλι κουρασμένους ανοίγει τα σπλάχνα της για να μας δεχτεί στον αιώνιο ύπνο. Μας χαρίζει τα δύο μεγάλα δώρα, την ζωή και τον θάνατο. Ετσι, από αυτή την άποψη, είναι τόσο πολύ μέσα μας, πιότερο μέσα μας παρά έξω. Γι αυτό ένας οργανικός δεσμός νιώθουμε να μας συνδέει μαζί της. Την νιώθουμε δική μας. Είναι η μάνα μας.»
Βασίλης Τατάκης ,1937
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες μόνο για να θυμηθείτε την δική σας "περιπέτεια" στις Σαμαριάς το πέρασμα …
Φέτος η παρέα μας ήταν αμιγώς «ορειβατική», και περιελάμβανε εκτός από 2 παιδιά 11 χρόνων (τα οποία ξεχύθηκαν μπροστά, είδαμε και πάθαμε να τα κρατάμε κοντά μας) και την γυναίκα μου η οποία είχε δηλώσει το μακρινό 1989 στην πρώτη μας τότε διάσχιση ότι ρίχνει «μαύρη» πέτρα πίσω της. Μια εικοσιπενταριά χρόνια αργότερα, στο φέρυ της επιστροφής προς Σούγια την ρώτησα πώς της φάνηκε το φαράγγι. Η απάντηση της κυράς που γκρινιάζει πάντα γιατί τις Κυριακές παίρνω τα βουνά και τα λαγκάδια ήταν «πότε θα πάμε ορέ στην Αγία Ειρήνη ;;!!!». Χρειαστήκαμε κάτι παραπάνω από 7 ώρες για να βγάλουμε την διαδρομή, λίγο ακόμα και θα μας κλείνανε μέσα για το βράδυ αποτέλεσμα της βαθιάς «κατάνυξης» που είχαμε περιπέσει στην πορεία άλλα και των εκατοντάδων φωτογραφιών που συλλέξαμε. Ισα που προλάβαμε στο τέλος να κάνουμε την καθιερωμένη βουτιά στο Λιβυκό πέλαγος. Κάθε φορά που κάνω αυτή την στράτα μου αρέσει και περισσότερο από την προηγούμενη.
Στο λεωφορείο της επιστροφής αργότερα, στα μάτια όλων, πίσω από την κούραση έβλεπα την γαλήνη.
«Η επαφή με την φύση είναι πολυσήμαντη. Η φύση είναι αυτή που μας σηκώνει στην πλάτη της, σε όλη μας την ζωή, αυτή μας τρέφει με τα πλούσια στέρνα της, και πάλι κουρασμένους ανοίγει τα σπλάχνα της για να μας δεχτεί στον αιώνιο ύπνο. Μας χαρίζει τα δύο μεγάλα δώρα, την ζωή και τον θάνατο. Ετσι, από αυτή την άποψη, είναι τόσο πολύ μέσα μας, πιότερο μέσα μας παρά έξω. Γι αυτό ένας οργανικός δεσμός νιώθουμε να μας συνδέει μαζί της. Την νιώθουμε δική μας. Είναι η μάνα μας.»
Βασίλης Τατάκης ,1937
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες μόνο για να θυμηθείτε την δική σας "περιπέτεια" στις Σαμαριάς το πέρασμα …
) το οποίο έως τότε το σνόμπαρα 
....μονο σε καμια συναυλια παμε στην εδρα μας 