Ξυλόσκαλο- κορυφή Βολακιάς (2116 μ)

nektaman

Μια ακόμα από τις πολλές 2000αρες κορυφές των Λευκών Ορέων είναι ο Βολακιάς ,στο ΝΔ μέρος του συγκροτήματος, 2116 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τοποθετημένη ακριβώς απέναντι από τις Πάχνες, κρυμμένη πίσω από τον Γκίγκιλο με όλο τον φάραγγα να κυλά από κάτω της , η κορυφή μού είχε μπεί στο μάτι καιρό τώρα. Είχαμε κάνει στο παρελθόν μια απόπειρα να ανεβούμε χωρίς επιτυχία, για να το πω κάπως κομψά. Φέτος, τα καταφέραμε επιτέλους αφού πήγαμε ξανά στο βουνό ,περισσότερο προσεκτικοί ,σαφώς ποιό ταπεινοί - σοφότεροι και κάναμε έτσι ποδαρικό στις κορυφές μας για το 2014 με τον καλύτερο τρόπο.

Η μέρα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε ο “Ποσειδώνας”, ένα παράθυρο στην συννεφιά δηλαδή από τα ξημερώματα της Κυριακής μέχρι το βράδυ. Ο άνεμος σχεδόν ανεπαίσθητος, μόνο στα κομμάτια που δεν έπεφτε ο ήλιος καταλαβαίναμε τους -2 βαθμούς θερμοκρασίας. Αφού παρκάραμε ώρα 8.00 στο Ξυλόσκαλο, πήραμε πάνω δεξιά το καλογραμμένο και χιλιοπερπατημένο μονοπάτι Ε4 που οδηγεί στο διάσελο του Γκίγκιλου σε υψόμετρο 1750 μέτρων. Η πορεία μέχρι εκεί είναι έντονα ανηφορική με ένα μικρό κατηφορικό κομμάτι λίγο πριν από το σημείο που είναι η Αψίδα μέχρι την πηγή Λινοσέλι και γίνεται υπό σκιά αυτήν την εποχή. Φτάνοντας στο διάσελο, αφήσαμε το Ε4 να συνεχίσει την μακριά του πορεία προς τα Δ και στρίψαμε αριστερά πάνω ΝΑ,ακολουθώντας το μονοπάτι του Γκίγκιλου για περίπου 100 μ υψομετρικής. Τα κίτρινα σημάδια που δείχνουν το δρόμο προς την κορυφή παρακάμπτουν πλέον το βάραθρο και αυτό μάλλον πως έχει γίνει για λόγους ασφάλειας. Στα 1850 μ αφήσαμε το μονοπάτι και σπάσαμε δεξιά, τραβέρσα στην Δ πλευρά του Γκίγκιλου, μήκους 600 μ σε δύσκολο πεδίο με βράχια μεγάλα που ήταν το χειρότερο και κουραστικότερο κομμάτι της διαδρομής. Δύσκολο να μιλήσεις για μονοπάτι εδώ , κάποιοι κούκοι αραιά και που μας δείχνουν ότι και άλλοι άνθρωποι έχουν περάσει από εδώ. Διασχίζοντας την Δ πλευρά του Σαπημένου με το φαράγγι της Τρυπητής από κάτω μας,φτάσαμε στο διάσελο του Βολακιά στα 1850 μ με τα χιόνια και την κορυφή να έχουν κάνει ήδη την εμφάνιση τους. Από το διάσελο φορώντας κραμπόν και με τα πιολέ στο χέρι,ανεβήκαμε αρχικά σε προ-κορυφή ακολουθώντας πυκνότερους κούκους, φτάσαμε σε ώμο πρώτα στα 2000 μ και τελικά ξεθεωμένοι αλλά πανευτυχείς στο στόχο μας στις 12.30 μμ. Μπονάτσα παντού, χρόνος άφθονος και έτσι αμέσως αρχίσουν δουλειά οι φωτογραφικές κάτω από ειδυλλιακές συνθήκες. Μια αμφιβολία που μας δημιουργήθηκε στην θέα κοντινής ανώνυμης ψηλής κορυφής (2100 μ) διαλύθηκε γρήγορα με μια ματιά στον χάρτη της Ανάβασης. Είχαμε ανέβει στην σωστή κορυφή και μάλιστα από το σωστό δρόμο. Η επιστροφή έγινε από τα ίδια, σε χαλαρούς αλλά πάντα προσεχτικούς ρυθμούς, κάναμε δύο 15λεπτες στάσεις για ανάσες και τελικά περί τις 5.30 μμ είμαστε πίσω στο Ξυλόσκαλο.
Εντύπωση μου έκανε η μαυρίλα που αντίκρισα στο βουνό καθώς ξεκινάγαμε από τα Χανιά, η οποία φθάνοντας στο οροπέδιο τραβήχτηκε στα χαμηλά του βουνού, για να επανέλθει πάλι και να ντύσει το βουνό με τον αιθέριο μανδύα του λίγο πριν κατεβούμε στο Ξυλόσκαλο. Λες και το βουνό εμφανίστηκε μόνο για πάρτη μας, μας άφησε να κάνουμε την δουλειά μας και μετά κρύφτηκε…σαν να μας περίμενε… λέω τώρα εγώ. Αλλοι ίσως το πούν απλά τύχη.

Μήκος διαδρομής = 6 χλμ
Υψομετρική διαφορά = 950 μ
Aπαιτούμενος χρόνος = 8-8.30 ώρες (με τις στάσεις)