Αχλαδιές-Αγία Αικατερίνη-φαράγγι Κεράτιδος-Σούγια

nektaman

Κανονικά,το πρόγραμμα της εξόρμησης αυτήν την Κυριακή έλεγε ανάβαση στην κορυφή Στριφομάδι με εκκίνηση από το Ξυλόσκαλο , διάσχιση της δυτικής πλευράς των Λευκών Ορέων και τερματισμό στο ορεινό χωριό Κουστογέρακο, ο καιρός όμως είχε άλλη γνώμη. Φτάνοντας λοιπόν στο οροπέδιο Ομαλού,οι 2 αρχηγοί κατόπιν συσκέψεως με τους υπόλοιπους 16 αποφάσισαν την τροποποίηση της διαδρομής, τόσο για πρακτικούς λόγους (ανάβαση σε κορυφή μέσα σε ομίχλη και χιονόνερο δεν είναι ότι καλύτερο) όσο και για λόγους ασφάλειας .

Ξεκίνημα λοιπόν από την παράκαμψη αριστερά λίγο μετά το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων και καθώς το λεωφορείο του συλλόγου δεν μπορεί να μας προωθήσει περισσότερο μας αφήνει για να μεταβεί στην συμφωνημένη θέση και ώρα. Πεζοπορήσαμε αρχικά σε άσφαλτο περίπου 3 χλμ ανηφοριά μέσα σε χιονόνερο και περνώντας κεραίες τηλεφωνίας φτάσαμε στην θέση Αχλαδιές σε υψόμετρο 1180 μ. Με τα αδιάβροχα ήδη φορεμένα μπήκαμε στο μονοπάτι το οποίο αρχικά ανηφορίζει ελαφρά με κατεύθυνση ΝΔ μέσα σε αραιό κυπαρισσόδασος. Πυκνοί κούκοι και κόκκινα-κίτρινα σημάδια μας δείχνουν το δρόμο πάνω σε καλογραμμένο μονοπάτι που πλέον έχει αρχίσει να κατηφορίζει. Τραβερσάρωντας στις παρυφές των Μαδάρων χάνουμε γρήγορα ύψος και το δάσος όσο πάει και πυκνώνει ενώ εμείς σταδιακά αρχίζουμε να πετάμε τα αδιάβροχα και τα πολλά ρούχα. Φτάνοντας στο ερειπωμένο μιτάτο Ολίσμα ο καιρός δεν θυμίζει σε τίποτα τον καιρό που είχαμε νωρίτερα στα Χανιά. Πέφτοντας στο ρέμα της Αχλάδας, η διαδρομή στρίβει ελαφρά Δ και συνεχίζει την κατηφορική της πορεία σε Ε4 σημάδια τώρα μέσα σε πευκόδασος. Το Ε4 κομμάτι είναι πολύ γραφικό, όμορφο και μας οδηγεί 1 ώρα αργότερα στο πέτρινο εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης σημείο όπου ρακές και διάφορα υλικά αναπλήρωσης κάνουν την εμφάνιση τους. Από εκεί, ακολουθώντας πάντα το Ε4 αγνοούμε τον απαίσιο χωματόδρομο και φτάνουμε σε στάνη λίγο πρίν το Κουστογέρακο. Στο σημείο εκείνο στρίβουμε απότομα ΝΑ και μπαίνουμε στο φαράγγι της Κερατίδος πεζοπορώντας παράλληλα με την περίφραξη της στάνης. Πεύκα και πικροδάφνες αποτελούν τα κυριότερα στοιχεία της χλωρίδας του φαραγγιού, η διάβαση του οποίου δεν απαιτεί τεχνικά μέσα, είναι όμως θεωρώ δύσβατο και σε πολλά σημεία χρησιμοποιούμε χέρια,πόδια και ότι άλλο ευκόλως μπορεί να φανταστεί κανείς. Πότε τραβέρσα, πότε σε κοίτη, με κατεύθυνση καρφί Ν πλέον μετά από 2 περίπου ώρες αγώνα με τους βράχους και την πυκνή βλάστηση φτάνουμε λίγο πριν την έξοδο του φαραγγιού σε διασταύρωση με το παραλιακό Ε4 σε υψόμετρο 130 μ περίπου. Παίρνουμε μερικές ανάσες, πίνουμε τις γουλιές μας και σπάμε δεξιά Δ περπατώντας πάνω στο Ε4 , που κουρασμένοι από την μάχη με το κακοτράχαλο φαράγγι μας φαίνεται σαν το πιο ξεκούραστο μονοπάτι του κόσμου. Ανηφορικά στην αρχή, αργότερα σε ευθεία γραμμή, το Ε4 μας οδηγεί 1 ώρα αργότερα στο παραλιακό χωριουδάκι της Σούγιας προσφέροντας μας όμορφες εικόνες της νότιας ακτογραμμής του νησιού. Εκεί, θα πιούμε τις καφεδιές και τις μπυρούκλες μας, θα ανασυνταχθούμε, θα κανονίσουμε τα της επόμενης εξόρμησης και απόγευμα πιά θα επιβιβαστούμε στο λεωφορείο που θα μας επιστρέψει πίσω στην βάση μας.
Συμπέρασμα λοιπόν, όμορφη πεζοπορική διαδρομή διάρκειας 7 ωρών ( έχω την εντύπωση ότι την πήγαμε γρήγορα ), βατή καθ’ όλη την διάρκεια του έτους κατάλληλη ακόμα και για αρχάριους με την απαραίτητη προσοχή βέβαια. Εάν δεν υπάρχει δυνατότητα για ναυλωμένο λεωφορείο, υπάρχει η λύση του υπεραστικού καθώς και ένα ταξί-jeep θηρίο που εξυπηρετεί σε λογική τιμή τους κουζουλούς που σουλατσάρουν στα κορφοβούνια της επαρχίας Σελίνου.

Μήκος Διαδρομής = 16 χλμ περίπου
Aπαιτούμενος χρόνος = 7 ώρες περίπου
Μέγιστο υψόμετρο = 1180 μ
Ελάχιστο υψόμετρο = 0 μ